story about my life
เมื่อได้ยินนามสกุลผม ผู้คนมักสะดุดใจว่าผมมีอะไรเกี่ยวข้องกับพวกแบนครอฟท์ ตระกูลใหญ่เจ้าของอาณาจักรธุรกิจพันล้านที่มีชื่อเสียงมากที่สุดตระกูลหนึ่งในอเมริกาหรือเปล่า และหากพวกเขาเอ่ยปากถามสิ่งที่สงสัย ผมก็มักจะยิ้มจางๆ โดยไม่มีคำตอบ
ถ้าผมตอบว่าใช่ พวกเขาคงไม่เชื่อ…ถึงมันจะเป็นความจริงก็ตาม
ผมเกิดในตระกูลดัง คงต้องเดินทางไกลจากบ้านหลายพันไมล์ กว่าจะเจอใครสักคนที่ไม่รู้จักพวกเรา ผมอาจไม่ได้ชอบออกงานสังคมบ่อยๆ หรือใช้ชีวิตได้มีสีสันเท่าสมาชิกคนอื่นๆ ในครอบครัว แต่ผมก็อยู่อย่างสุขสบายมาตลอด
ด้วยเงินทองและอิทธิพลของนามสกุล ผมสามารถเป็นหรือไม่เป็นอะไรเลยก็ได้ ดังนั้นการเป็นทหาร ใช้ชีวิตทรหดเสี่ยงตาย จึงไม่เคยอยู่ในความคิดของผมมาก่อนเลย
...จนกระทั่งวันที่ 11 กันยายน 2001
เหตุวินาศกรรม 911 ทิ้งบาดแผลไว้ในจิตใจชาวอเมริกันทุกคน ผมคือผู้ที่พบกับความสูญเสียโดยตรง พ่อแม่และพี่สาวคนโตของผมเสียชีวิตในเหตุตึกเวิร์ลเทรดถล่ม ผมไม่เคยพบเจอความเจ็บแค้นและโศกเศร้ามากขนาดนั้นมาก่อนในชีวิต ตั้งแต่วันนั้นผมตั้งปฏิญาณไว้ว่าจะทำทุกวิถีทาง เพื่อให้ผู้ที่กระทำการชั่วช้ากับครอบครัวและประเทศชาติของผมได้ชดใช้อย่างสาสม และไม่มีวันได้ก่อเหตุซ้ำอีก
ในตอนแรกผมยังไม่รู้แน่ชัดว่าควรทำอะไร จนกระทั่งต้นปี 2002 ข่าวยุทธการล่าผู้ก่อการร้ายกลุ่มอัลกออิดะห์ที่หุบเขาชาห์ฮีคอทล้มเหลว มีทหารอเมริกันและหน่วยซีลเสียชีวิตไปเป็นจำนวนมากลอยมาให้ได้ยิน ผมจึงเริ่มเห็นเค้าลางของสิ่งที่ต้องการ
ผมจะเป็นซีล ผมจะล่าหัวบินลาเดน และผมต้องทำสำเร็จ
สามปีหลังจากนั้น ผมจบการศึกษาจากโรงเรียนนายเรือ U.S. Naval Academy ได้ยศชั้นสัญญาบัตร ไม่รอช้าที่จะสมัครเข้าสู่หลักสูตรการฝึกของซีล ผมพยายามคิดหาทางจะเป็นซีลให้ได้ไวกว่านั้น ก่อนจะพบว่าไม่มีทางลัดในหน่วยงานนี้เลย ทุกอย่างมีขั้นตอนและระยะเวลา ความสามารถกับความแน่วแน่ช่วยได้มาก ส่วนนามสกุลนั้นไม่มีผลซักนิดเดียว
ปี 2007 ผมผ่านหลักสูตรหฤโหดทั้งหมดมาได้ ซึ่งต้องขอบคุณพลังความแค้นที่ทำให้ผมไม่ถอดใจไปก่อนหน้านั้น ผมได้รับแต่งตั้งเป็นหน่วยซีลแห่งกองทัพเรือ ประจำการที่ซีลทีม 5 เวลานั้นผมอายุ 24 แต่เปลี่ยนไปเป็นคนละคนจากเดวิด แบนครอฟท์ หนุ่มน้อยเจ้าสำอางจากตระกูลดังเมื่อไม่กี่ปีที่แล้ว ยิ่งกว่าหน้ามือเป็นหลังเท้า
ผมกระสันอยากจะเข้าสู่ทีม 6 ใจแทบขาด แต่ประสบการณ์ยังไม่เพียงพอจะสามารถผลักตัวเองเข้าสู่ทีม 6 หรือ DEVGRU สุดยอดทีมต้านก่อการร้ายได้ เพราะคุณต้องเป็นซีลมาก่อน 5 ปีเป็นอย่างต่ำ แต่ถ้าคุณเคยผ่านทัวร์รบไม่ต่ำกว่า 2 ทัวร์ ทีนี้ล่ะประตูทางลัดของคุณจะเปิดออก (ผมรู้ ผมเคยพูดว่าไม่มีทางลัด)
ต้องขอบคุณสงครามในอัฟกานิสถานและอิรักที่ยังคงดุเดือด ปี 2009 ผมถูกส่งตัวเข้าประจำการในพื้นที่ มันเป็นช่วงเวลาที่ดี เพราะทุกๆคืน ผมได้ฝังกระสุนใส่พวกตาลีบันและอัลกออิดะฮ์เป็นการฆ่าเวลา ...ไวเหมือนโกหก สองทัวร์รบของผมผ่านไปโดยที่ผมยังคงมีชีวิตรอดครบ 32
ฮูย่า! ผมมีสิทธ์สมัครเข้ากรีนทีม ได้สถานะเป็นเด็กฝึกของทีม 6 แล้ว!
ปฏิบัติการล่าตัวบินลาเดนของรัฐบาลยังคงดำเนินไปอย่างไม่เคยหยุดพัก พวกเขาเข้าใกล้เป้าหมายทีละน้อย ผมไม่รู้ว่าสิ่งที่ผมเฝ้ารอจะเกิดขึ้นเมื่อไหร่ แต่กลัวที่สุดว่าจะพลาดโอกาสได้ล้างแค้นด้วยมือของผมเอง ผมจึงมุ่งมั่นตั้งใจกับการเทรนในกรีนทีมสุดชีวิต ทุ่มสุดตัวทุกภารกิจ ความสำเร็จอย่างงดงามของปฏิบัติการช่วยเหลือตัวประกันในจอร์แดน ซึ่งผมเป็นผู้ลั่นกระสุนปลิดชีวิตผู้ก่อการร้ายสิบสองคนในปี 2010 ทำให้ผมได้รับเลือกเข้าหน่วยซีลทีม 6 ตามที่เฝ้าฝัน
มีแรงเสียดทานไม่น้อยตลอดเส้นทางสายนี้ การเป็นชั้นสัญญาบัตรที่มียศสูงกว่าเพื่อน ก็เหมือนมีกำแพงกีดขวางที่มองไม่เห็น และผมยังมาจากครอบครัวที่ร่ำรวยจนชวนให้คิดว่าเป็นพวกเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ ผมต้องใช้เวลา ฝีมือ และความอดทนเป็นสองเท่า จนกระทั่งพิสูจน์ตัวเองให้เพื่อนในทีมยอมรับว่าผมคือครอบครัวเดียวกับพวกเขาได้
ภารกิจแรกของผมในฐานะซีลทีม 6 คือปฏิบัติการบุกจู่โจมสังหารบินลาเดนที่ปากีสถาน ภารกิจนั้นสำเร็จลุล่วง ชาวอเมริกันยินดี รัฐบาลปากีสถานหน้าแตกยับ ส่วนผมก็สามารถปลดปล่อยความโกรธแค้นที่ฝังลึกยาวนานกว่าสิบปีออกไปจากใจได้ในที่สุด
พวกคุณคงเคยฟังข่าวเรื่องนี้มาบ้างไม่มากก็น้อย หลายแหล่งรายงานไม่ตรงกัน บ้างก็ว่าบินลาเดนถูกซีลระดมยิง ไม่ก็ถูกยิงที่กลางหัว แต่ไม่เคยมีสำนักข่าวไหนรายงานความจริงว่าเขาถูกฟันคอ
แล้วใครเป็นคนฟันน่ะรึ? ผมว่าคุณเดาได้นะ.
ผมลาออกจากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดทั้งที่เพิ่งเข้าเรียนได้เพียงหนึ่งปี ย้ายเข้าโรงเรียนนายเรือ ท่ามกลางเสียงคัดค้านของครอบครัว แต่พวกเขาไม่สามารถเปลี่ยนใจผมได้ พี่น้องสบประมาทว่าคนที่เกิดบนกองเงินกองทองเป็นเจ้าชายมาตลอดอย่างผม จะสามารถไปใช้ชีวิตสมบุกสมบันในโรงเรียนทหารได้ยังไง อย่าว่าแต่ไปสมรภูมิรบเลย...